Platformwerk: lessen uit Australië voor regelgeving

Samenvatting

Australië verschuift platformwerk van werknemer-of-zzp naar minimumstandaarden en sectorafspraken, en dat zet de Europese discussie op scherp.

Platformwerk: minimumstandaarden boven status

Martijn Arets beschrijft hoe discussies over platformwerk vaak vastlopen op één vraag: zijn platformwerkers werknemer of zelfstandige? Die juridische indeling bepaalt rechten en plichten, maar werkt volgens hem ook als valkuil. Terwijl juristen procederen over definities, passen platformen hun werkwijzen aan en verschijnen nieuwe constructies nog voordat regels effect hebben. Arets wijst erop dat een formele verschuiving van freelancer naar werknemer in de praktijk soms minder oplevert dan gehoopt, omdat platformen verantwoordelijkheid kunnen ontwijken via subcontractors of rechterlijke uitspraken negeren.

Fair Work Commission als alternatief model

In Australië is volgens Arets, mede door de arbeidsmarkttraditie, uiteindelijk gekozen voor een pragmatischer startpunt: welke minimumstandaarden heeft een sector nodig om duurzaam en veilig te functioneren? Die benadering kwam terug in een recent WageIndicator webinar, waar onderzoeker Alex Veen van de University of Sydney en Jack Boutros van de Transport Workers’ Union hun ervaringen deelden. Arets plaatst dat in de Australische context: al meer dan een eeuw spelen arbeidsrechtelijke tribunalen een centrale rol, met de Fair Work Commission als verankerd arbeidsmarkttribunaal dat minimumstandaarden per sector kan helpen bepalen. Daarmee verschuift het debat van labelen naar afdwingen van bindende afspraken.