Lessen van platformwerk voor minimumtarief freelance journalisten

Samenvatting

Minimumtarief freelance journalisten laat zien hoe collectieve afspraken en solidariteit een tarief afdwingbaar maken in een scheve markt.

Minimumtarief freelance journalisten als antwoord

Martijn Arets beschrijft in een blog de lessen uit een webinar over een minimumtarief voor zelfstandigen, met als casus het minimumtarief voor freelance journalisten. De kernvraag: hoe bereken je een minimumuurtarief voor freelancers en hoe zorg je dat het in de praktijk effect heeft. In het gesprek, georganiseerd vanuit de WageIndicator Foundation, schuiven Milen van Boldrik van de NVJ en Paulien Osse van de WageIndicator Foundation aan.

De aanleiding ligt in de marktstructuur voor journalistiek werk in Nederland: veel zelfstandig werkende journalisten tegenover een geconcentreerde vraag, waarbij twee grote mediabedrijven samen de grootste opdrachtgevers zijn. Volgens Arets verzwakt dat de onderhandelingspositie van de individuele freelancer. De NVJ bundelde daarom de krachten om een minimumtarief af te spreken.

Lessen voor platformwerk en flexmarkt

De aanpak die Arets uitlicht, rust op drie elementen: een brede strategie, een lange adem en ultieme solidariteit. Naast onderhandelingen organiseerde de NVJ ook collectieve acties met publieke protesten, zette de bond een lobby op voor een nieuwe invulling van het mededingingsrecht voor zelfstandige ondernemers en voerde zij rechtszaken.

Het resultaat werd contractueel vastgelegd tussen NVJ en opdrachtgevers en is daardoor afdwingbaar. Het minimumtarief komt uit op minimaal 170 procent van het brutoloon dat een journalist in een vergelijkbare functie volgens de cao minimaal zou moeten verdienen. Van Boldrik benadrukt in het webinar dat solidariteit tussen freelancers onderling én met journalisten in loondienst het tempo en de slagkracht vergrootte.