Data governance: het belang van een veilige haven

Samenvatting

Een substantietoets moet opdrachtgevers al vóór de Zelfstandigenwet houvast geven bij zzp-inhuur, zonder garantie maar met beheerst risico.

Substantietoets als veilige haven

Paul Oldenburg stelt dat de veilige haven uit het debat over de Zelfstandigenwet bedrijfskundig nu al bereikbaar is. Zijn voorstel: een substantietoets, opgezet als dossier waarmee opdrachtgevers vooraf kunnen beoordelen of ze echt met een onderneming contracteren. In deze reeks werkte hij dat kader eerder uit met vijf dimensies en een dossier op drie niveaus. In dit vierde deel koppelt hij dat aan het conceptvoorstel voor de Zelfstandigenwet en de behoefte van alle betrokkenen aan voorspelbaarheid: de minister wil dat opdrachtgevers weer durven inhuren, opdrachtgevers willen zekerheid vooraf, intermediairs zoeken de beste kandidaat en zelfstandigen willen directe toegang tot opdrachten.

Oldenburg benadrukt dat zorgvuldig dossieropbouw vooraf én het actueel houden ervan tijdens de opdracht je positie versterkt bij de kernvraag: contracteer je met een echte onderneming? Dat levert geen honderd procent juridische zekerheid op, maar wel een risiconiveau waarop een bestuurder een inhuur kan goedkeuren, vergelijkbaar met een kredietbeoordeling. Twijfelgevallen blijven volgens hem onder de holistische toets vallen.

Waar de wet wringt

Het conceptvoorstel belooft toegang tot de veilige haven via zeven criteria, maar volgens Oldenburg blijft het knelpunt dat niemand vooraf hoort of aan die criteria is voldaan. Hij verwijst naar Niels van der Neut, die dit type haven typeerde als iets waar je elke dag opnieuw doorheen moet varen: je kunt alsnog worden weggestuurd, ook als je alles netjes hebt geregeld.