Minimumtarief zzp’ers: oplossing voor ondernemersproblemen

Samenvatting

Minimumtarief zzp’ers: volgens Loe van Erp drukt het alleen een herverdeling door en laat het echte sectorprobleem intact.

Minimumtarief zzp’ers in kunst en cultuur

Loe van Erp reageert op artikelen van Wilmar Dik over een tariefminimum voor zzp’ers en noemt de diagnose herkenbaar: in de kunst-, cultuur- en mediasector staat een beperkt aantal, grotendeels gesubsidieerde opdrachtgevers tegenover heel veel zelfstandigen. Die scheve verhouding geeft opdrachtgevers de macht om voorwaarden te dicteren, omdat er altijd wel iemand is die het werk voor dat tarief wil doen. Van Erp typeert dat als een systeemprobleem: geconcentreerde vraag tegenover versnipperd aanbod, met overaanbod dat de prijs blijft drukken.

Waarom een tariefondergrens niet helpt

Volgens Van Erp verandert een wettelijke tariefondergrens niets aan het overaanbod en houdt zo de situatie juist in stand, omdat de prikkel verdwijnt om het onderliggende probleem aan te pakken. Hij noemt het middel bovendien volledig geleend uit het arbeidsrecht, en dus een werknemersoplossing voor een ondernemersprobleem.

Zijn kernpunt: een prijsbodem creëert geen extra vraag. Opdrachtgevers werken met een budget dat niet meebeweegt als het uurtarief stijgt; in gesubsidieerde cultuur ligt dat budget volgens hem zelfs vast in de beschikking. Het gevolg wordt dan minder ingekochte uren. Daarmee verschuift geld naar minder mensen, terwijl de groep zonder opdracht groter wordt. Zelfs wie wel werk krijgt, gaat er volgens Van Erp niet vanzelf op vooruit, omdat een hoger tarief bij minder uren per saldo geen hoger inkomen hoeft te betekenen.