ZZP-inkomen: uren zijn niet bepalend voor verdiensten

Samenvatting

ZZP-inkomen: minimumuurtarief mist de kern, want prestatie, ervaring en vraag bepalen in de creatieve sector vaker de verdiensten.

ZZP-inkomen en minimumuurtarief

Henk Hofstra van de Beroeps Organisatie Kunstenaars reageert op het idee om in de creatieve en culturele sector een minimumuurtarief af te spreken. Dat klinkt volgens hem als een oplossing voor lage inkomsten, maar het gaat voorbij aan hoe tarieven in die sector tot stand komen. Niet het aantal gewerkte uren stuurt de maandelijkse opbrengst, maar vooral prestatie, ervaring en de vraag naar het werk.

Hofstra fileert ook de redenering dat veel declarabele uren een lager tarief mogelijk maken. Boekhoudkundig klopt dat, schrijft hij, maar in de praktijk werkt prijs juist andersom: wie veel vraag heeft, verlaagt de prijs niet, maar maakt schaarse uren duurder. En wie weinig vraag krijgt, zakt sneller met de prijs in de hoop op meer opdrachten.

Minimumtarieven worden snel maximum

In Wilmars pleidooi voor eerlijke minimumtarieven met schijven per beroep ziet Hofstra een bekend risico: vastgestelde minimumtarieven veranderen in de praktijk snel in maximumtarieven. Vooral in de gesubsidieerde wereld van musea en kunstenaars gaan die bedragen als vaste norm gelden: meer betalen mag, maar hoeft niet, en de onderhandelingsruimte verdwijnt.

Als voorbeeld noemt hij een regeling van het Mondriaan Fonds: een tegemoetkoming van 2.180 euro per maand bij fulltime 40 uur per week, wat neerkomt op 13,63 euro per uur. Het fonds noemt het geen loon maar een tegemoetkoming; Hofstra stelt dat de uitkomst voor de maker hetzelfde voelt als je er wél voor moet werken.