Tijd om de ui: afscheid nemen van verouderde technologie

Samenvatting

De flexibele schil-metafoor zet extern talent nog steeds als tweederangs neer en volgens Jan-Willem Weijers moet de ui daarom met pensioen.

Flexibele schil zet rangorde neer

In HR- en strategische personeelsplanning-overleggen duikt de metafoor van de flexibele schil nog vaak op: vast personeel vormt de kern, daaromheen zit een schil van contractors, zzp’ers, interimmers en uitzendkrachten. Jan-Willem Weijers stelt dat dit model meer doet dan een handige tekening bieden. Het legt een hiërarchie vast waarin contractvorm bepaalt wie ertoe doet en wie vooral tijdelijk gaten vult.

Die rangorde hoor je zelden expliciet terug in HR-plannen, maar de terminologie stuurt het denken wel die kant op. Externen blijven in het schillenmodel per definitie inwisselbaar, met een afwijkende status, terwijl hun bijdrage buiten beeld raakt.

Contractneutraal denken als alternatief

Weijers zet daar een talentbenadering tegenover: organiseer op basis van welke capaciteit en expertise je nodig hebt en wanneer je die nodig hebt. Of iemand in loondienst werkt, via een bureau komt, zelfstandige is of op basis van een overeenkomst van opdracht wordt ingezet, ziet hij als een uitvoeringsdetail en niet als een criterium voor rangorde.

Zijn kernpunt is dat taal het systeem in stand houdt. Zolang organisaties blijven spreken over kern en schil, bouwen ze door aan een werkelijkheid waarin contractvorm bepaalt wie meetelt, ook als kritieke projecten juist door mensen zonder vast contract worden gedragen.