Arbeidsmarkt: is de krapte echt een probleem?

Samenvatting

Achter de arbeidsmarktkrapte schuilt vaak een intern probleem: organisaties rennen hard naar externe werving terwijl interne groei en mobiliteit blijven liggen.

Arbeidsmarktkrapte als selffulfilling probleem

Jan-Willem Weijers zet vraagtekens bij het automatische reflexantwoord dat de arbeidsmarkt gewoon te krap is. Hij schetst een herkenbare scène: in het MT wordt een vacature onhaalbaar genoemd, terwijl een medewerker in dezelfde organisatie al langer probeert intern door te groeien en uiteindelijk vertrekt na een LinkedIn-benadering van een concurrent. Die tegenstelling vormt de kern van zijn betoog: organisaties investeren zwaar in externe werving, employer branding en externe inhuur, maar houden te weinig zicht op de interne arbeidsmarkt.

Volgens Weijers ontbreekt het niet aan informatie. Het probleem zit in welke signalen leiderschap serieus neemt. Externe schaarste-cijfers halen het directierapport, terwijl interne indicatoren zoals verzuimpatronen, interne mobiliteit, exitgesprekken en medewerkerstevredenheid blijven hangen in een spreadsheet die niemand opent.

Total Talent Management als spiegel

Weijers prikt door de buzzword-sfeer rond Total Talent Management of Total Workforce Orchestration heen en maakt het concreet: een organisatie moet weten wie er echt in huis is, wat mensen kunnen en willen, los van contractvorm. Als voorbeeld noemt hij RAI Amsterdam, dat dit inzicht zegt te hebben voor zowel vast personeel als flexkrachten en daarvoor samen met Shifter de Total Talent Award won. De boodschap: wie krapte blijft uitleggen als puur extern probleem, mist vaak de leegloop via de achterdeur.